Voorlopige conclusie na 42 jaar fotograferen
Na 42 jaar fotografie, op mijn 17e begonnen aan de MTS voor fotografie en ik ben nu 60 kijk ik een keer achterom. Misschien kijk ik wel iedere dag even achterom, maar daar hoef ik niet iedereen mee te vermoeien. Wel ben ik deze fotografische winter tot een belangrijke conclusie gekomen. Ik weet wel Abraham de mosterd haalt.
Ik spreek bijna dagelijks mensen hier in Frankrijk die hebben gezien wat ik zoal fotografeer gedurende de winter. Dan krijg ik regelmatig te horen:" het is best leuk wat je doet, maar wanneer ga je nu weer eens buiten fotograferen?" Landschapjes of straatfotografie. Het raakt mij totaal niet meer. En dan is iedere keer weer mijn antwoord, ja maar gedurende de winter vind ik dit, wat ik doe, zo leuk om te doen. I
Het is de tijd van het jaar om iets te bedenken, jezelf uit te dagen. Ik bedenk iets en eigenlijk kan ik het altijd ook wel maken. Er kan eens een mislukte of minder goede foto tussen zitten, maar daarna komt er altijd weer een hele goed.
Dan zie ik ze denken….okay?!
En daar begint mijn totale creatieve vrijheid. Ik doe wat ik leuk vind. En 's winters is dat zeer zeker in de studio fotograferen. Ik zie iets (een voorwerp), soms zoek ik iets ( een onderwerp) en dan is ineens het idee daar wat ik er allemaal mee zou kunnen maken. Fotograferen dus. Dan zit het hele lichtplan en opstellingen meteen in mijn hoofd. Dit heb ik al een aantal jaren, maar sinds deze winter boeit het me weinig meer wat een ander ervan denkt. Ik ben los van verwachtingen. Ik hoef geen nep complimenten zoals je soms ziet op bepaalde foto communities. Ik ben dat punt voorbij. En daar ben ik heel blij om.
Want dat zorgt ervoor dat ik mij nog meer op het eigen creatieve proces kan storten. Ik zie iets, ik bedenk er iets mee en dan kan ik het ook maken. Zonder enige twijfel. En dat is een rijkdom!!!!! Ik noem het totale creatieve vrijheid. Alles wat in mijn hoofd opborrelt kan ik maken. Dat geeft zo'n lekker gevoel. Maar… eerlijk is eerlijk laat ik wel zeggen dat ik er zeg maar 40 jaar over gedaan heb om op dit punt te komen. Waarschijnlijk was ik er al veel eerder, maar liet ik mij afleiden door meningen en verwachtingen van anderen. Alleen had ik het niet door. Pure fotografie die zo uit de camera komt rollen zonder nabewerking (op mijn Hasselblad camera na dan).
Bovenstaande foto van het boter, kaas en eieren spel met spaghetti en andere pasta is van een kinderlijke eenvoud. In principe kan iedereen dit maken. Het kostte mij 5 minuten fotografie tijd en misschien 10 minuten opbouwen. De meeste tijd ging op aan uit redelijk rechte spaghetti zoeken. En dan staat het erop. Klaar. De reactie die ik erop kreeg waren dan warm en leuk. Toch weer die reacties he? Daar doe ik het toch niet voor? Nee, maar het is wel leuk. Maar wat me vooral bijbleef is dat men zag hoe origineel het was. En eigenlijk stelt het geen bal voor. Iedereen had dit kunnen bedenken. Maar deden het niet. En dan kom ik op mijn punt waarom ik zo blij ben met wat ik doe en hoe ik het doe.
Ik hoef niets meer te kopen. Ik heb "alles". Letterlijk en figuurlijk tussen haakjes want dat is niet zo. Ik hoef niet een Nikon Z8 te hebben, ik hoef geen Fuji midden formaat of nog een extra Hasselblad objectief. Ik heb alles al. Twee objectieven voor mijn Nikon een oude Nikon Z5 en Z6, één moderne Hasseblad lens en daarmee kan ik alles. Geen enkele camera kan mij verder helpen. En flitsers, ja daar heb ik er echt wel genoeg van. En misschien koop ik nog wel eens wat erbij, maar ik heb het eigenlijk niet meer nodig. En ook dat is een heerlijk gevoel. Ik hoef alleen maar om mij heen te kijken en het fotografie spel kan gaan beginnen.
Het punt bereiken dat je weet wat je hebt, dat je weet wat je ermee kunt doen. En echt nagenoeg alles is ermee mogelijk. Het gaat om de gedachte die je zelf hebt en maakt Hoe je ermee bezig bent. Meer heb je niet nodig. Het zijn je hersenen die bepalen wat je maakt. Daar helpt meer pixels niet, ook geen camera system die nog sneller scherp stellen. Ik kan nog steeds sport fotografie maken (Rugby) met een hele oude Fuji X-Pro1. Een camera die daar absoluut niet voor gemaakt is, maar het kan wel.
Technisch gezien ben ik wel uitgeleerd. Wat weer geen arrogantie is want als ik een ander onderwerp pak, bijvoorbeeld franse kazen, dan moet ik echt wel weer even studeren hoe dat het beste aan te pakken. ieder onderwerp is anders en heeft een andere aanpak nodig. Of ander licht. Zelfs ieder mens heeft ander licht nodig bij het maken van portretfotografie.
Babs mijn vrouw die vroeger model was kwam na een maand soms wel eens terug bij dezelfde fotograaf waarmee ze eerder had gewerkt die maand en dan stond nog steeds al het licht op precies dezelfde plek. Die fotograaf is dan nog echt niet klaar met het leren beheersen van zijn fotografie vak. Die heeft nog een hele weg te gaan. Ook al is het technisch misschien wel in orde. En het is weer die vrijheid die ik wil benadrukken, de vrijheid in je hoofd.
Wees niet bang voor het oordeel van een ander. Je doet het, ik wel tenminste, alleen voor mijzelf, omdat ik er zoveel plezier aan beleef en zoveel plezier eruit haal. Ik lig bijna iedere nacht in mijn bed nieuwe foto's te bedenken.
Wees niet bezig met de nieuwste camera met nog meer pixels en nog meer beelden per seconde. Dat is totaal onbelangrijk. Wees niet bezig met welke volgend objectief er zou moeten bijkomen. Zie het maar met die ene die je hebt te doen. Je hoeft niet de laatste versie software te hebben. Ook al niet belangrijk. Zoek het in je eigen hoofd. Wat kan jij doen, bedenken, verzinnen? Welk onderwerp zou je graag willen fotograferen? Hoe dat aan te pakken? Wat is er voor nodig?
Concentreer je net zoals ik op het beheersen van je camera en andere apparatuur. Toen digitale fotografie begon, en ik was erbij met Casio heb ik mijn film fotografie kennis omgezet naar digitale fotografie. Ik ben altijd als een ouderwetse fotograaf door gegaan. Daarom beheers ik alles zo goed. Dat is echt de reden. Ik heb nooit mijn oplossingen gezocht in nabewerking. Daarmee is het eind zoek. Want niets is dan meer zeker. Je kunt alles achteraf doen en verbeteren maar er zit geen einde aan. En daar wordt je niet gelukkig van. Ook omdat je weet dat wat er is als eindproduct niet echt van jou is. Het is niet zoals je het gemaakt hebt/had.
Daarom baal ik ook zo vaak van mijn Hasselblad. Je kunt het niet afmaken die foto. En dat geeft stukken minder bevrediging. En dat is echt waar het over gaat deze blog. Blij zijn, tevreden zijn, inspiratie vinden in de dingen om je heen. En dat je maar heel weinig spullen nodig hebt om te kunnen maken wat je wilt maken.